| |
|
|
 De natuur geeft,
uitgebraakt
door owenmeany
 |
februari 3, 2004 12:29 am
De mannelijke bezoekers die hier met enige regelmaat langskomen kennen het gevoel vast wel. Na een avond stevig alles te hebben gezopen wat los en vast zit wordt je aan je kraag en je broekriem je vaste toko uitgekieperd en loop je, na eerst een half uur stomdronken ginnegappend op de grond te hebben gelegen, richting huis. Na zo'n vijf minuten lopen en tien peuken uit je fikken te heben laten flikkeren moet je écht even een struik opzoeken want je krijgt dat 'bioscoopgevoel', het gevoel dat je enorm uit je lat moet janken wat helaas gezien de omstandigheden éven niet mogelijk is, maar als je nog iets langer wacht niet te vermijden is zodat er een geiser van dampend zeik alle kanten op sproeit.
Gelukkig bevind je je op 'the long walk home' en is er niemand die het ziet dus kun je rustig je gang gaan in een portiek van de een of andere flat. Zo zit de mens nu eenmaal in elkaar, we krijgen een sterke drang en we geven daar gehoor aan, en al helemaal als de situatie dat gemakkelijk toelaat. Met dieren is dat echter anders, en al helemaal met dooie dieren, zo hebben onze alles vretende taiwanese vrienden aan de andere kant van de wereld onlangs geleerd, want wanneer wij mensen nodig moeten dan sproeien we hooguit een muurtje of schutting onder en lopen we giechelend weg, maar een dooie walvis waar de natuur z'n werk mee heeft gedaan kan nog wel eens een behoorlijk apart straatbeeld opleveren wanneer ie plotseling ook dat 'bioscoopgevoel' krijgt.
Ach, die taiwanezen vreten toch alles wat los en vast zit, zullen ze hier geen problemen mee hebben.
|
Zet
jezelf hier beneden voor lul
|
|
|
|
Worstcasescenario.org
-2003/2004-
|
|
|
