| |
|
|
 The yellow brick road,
uitgebraakt
door owenmeany
 |
februari 17, 2005 12:34 am
Het was koud, ijskoud, het soort van kou waarbij je eigenlijk aan niets anders moet denken dan aan gewoon in je nest te blijven liggen rotten, en waarbij je in doodsangst leeft dat wanneer je eenmaal een paar stappen buiten de deur hebt gezet je door de ijzige kou accuut moet zeiken, wat je meteen een mooi mentaal plaatje oplevert van een mooie gele ijspegel aan je geurkaars die onder luidkeels gelach van het personeel van een gehele operatiekamer, operatief moet worden verwijderd, en je de dag erna alles in geuren en kleuren mag lezen op ananova.com.
Zo koud, en toch stond ik buiten met bevroren fikken voor het laatst mijn checklist te bekijken, gitaren, mobieltje, gameboy, en wat kleine handbagage, het grootgoed zat allemaal reeds in de verhuiswagen, en na daar drie keer doorheen te hebben geijsbeerd wist ik vrijwel zeker dat alles compleet was.
De rest van de WCS broeders stond vertwijfeld op een rijtje gade te slaan hoe ik mijn laatste inspectie deed. Broeder C00l~Whip stond schattig nog in z'n pyama met z'n beer, Sven met een opgerolde hustler achterin z'n slaapbroek gestoken, Roowlant in z'n oversized Darth Vader shirt, Nemo die staand stond te slapen, Attu die d'r alvast maar weer een biertje bij had gepakt, en vriend Taart die nogal glazig uit z'n ogen keek en iets murmelde over kangoeroe's die konden praten, en het behang in de huiskamer, wat volgens hem niet alleen kon bewegen, maar hem ook het een en ander over quantummechanica zou hebben ingefluisterd.
Ze stonden er allemaal, te blauwbekken in de kou. "Maar waarom moet je nu weg? je hoeft toch niet weg, je kunt toch blijven?" zei broeder C00l~Whip terwijl hij met een klein gebald vuistje in één van zijn oogjes wreef. "Nee.." zei ik, "ik heb het al uitgelegd, ik verhuis maar heel even uit huize WCS om wat zaken te regelen en dingen te ondernemen, doe maar net alsof ik op een lange vakansie ga, en als ik over een poosje terugkom, dan breng ik wat voor je mee".
Dit werd hem echt teveel, eventjes zag ik hem allebei zijn ogen stevig dichtknijpen in de hoop na deze weer te openen wakker te zijn geworden uit een boze droom, en zijn vertrouwde plafond met duitse bommenwerpertjes aan touwtjes weer te zien. Ik voegde er nog aan toe; "Ik moet er echt nodig even tussenuit, nu kunnen jullie laten zien dat jullie het best redden met z'n allen in de villa, ik vertrouw op jullie, feestjes bouwen en gekkegeit kan ook makkelijk even zonder mij, stel me niet teleur, want als ik terug kom wil ik wél wat gekke verhalen horen hoor!", grapte ik. Attu nam nog een slok van z'n biertje, Taart fluisterde iets over gordijnen en scheikunde, Nemo sliep nog immer staand, Roowlant zei me geruststellend dat de kracht altijd met mij zou zijn, en C00l~Whip leek het allemaal nog niet helemaal te begrijpen.
"Kop op jongens! Ik moet dit echt even doen, ik moet er echt even tussenuit, even de aandacht op andere zaken vestigen, maar kijk! mijn bed en nachtkastje staan er nog, dus ik ben niet voorgoed weg hoor! doe maar net alsof ik een tijdje strandspelletjes aan het spelen ben op mallorca, of gehandicapte aapjes nederlands aan het leren ben in de rimboe van een land waarvan je de naam niet kunt spellen, ik ben terug voordat jullie het doorhebben!"
De verhuiswagen toeterde, "Kennie?" riep de man met de hangsnor en het matje in de nek achter het stuur, ik gaf alle broeders nog een stevige mannenknuffel, zoals dronken kerels dat doorgaans enkel van elkaar accepteren in een kroeg waarna ze dan weer murmelend om elkaars naam moeten vragen, en ik liep achteruit met mijn handbagage richting de verhuiswagen. "Ik zal jullie missen!" riep ik, "Ik zal jullie allemaal missen! en vooral jullie; vogelverschrikker, tinnen man en leeuw zonder hart!"
"Koud hè?" zei de man met de mat en de hangsnor vanachter het stuur. "Joa" zei ik terug; "maar het duurt niet lang voordat het weer wat warmer zal worden"
In de spiegel zag ik, terwijl de oprit afreden, het gehele gezelschap stuk voor stuk weer naar binnen schuifelen.
U begrijpt, ondergetekende neemt een korte pauze, gelukkig weet ik uit betrouwbare bron dat de boel proffessioneel wordt waargenomen, en uiteraard ben ik natuurlijk niet helemaal compleet weg, u zal mij vast zo nu en dan nog wel in het reageerpaneel tegenkomen, sporadisch een naeckte dame van mij zien, of iets van mijn hand in de linkdump tegenkomen, maar vooralsnog ben ik er even voor onbepaalde tijd tussenuit. En neen, dit heeft niets te maken met de verdwijning van de Goatseman of Tiffany Teen (alhoewel het wel snoeihard de bom zou zijn als ik bij terugkomst haar aan u als mijn kersverse bruid mocht voorstellen)
Enfin, om een lang verhaal niet nog langer te maken: catch you on the flipside.
|
Zet
jezelf hier beneden voor lul
|
|
Gehuilebalkt
door Bas Taart
op
februari 17, 2005 09:37 am
|
| |
Quantummechanica en Schrödinger's kat, zoals mij verteld door de Zonnebloemen op een gewone doordeweekse regenachtige zondagmiddag:
Erwin Schrödinger is een van de wetenschappers die de aanzet gaven tot de kwantummechanica als model van het gedrag van het universum op subatomaire schaal. In 1926 publiceerde Werner Heisenberg zijn onzekerheidsrelatie, die impliceert dat je niet tegelijkertijd de exacte positie en de exacte snelheid van een gegeven deeltje kunt weten (omdat meting van de ene grootheid de andere grootheid verstoort). Daarmee kwam een einde aan het denkbeeld van natuurkundigen als Laplace, die dachten dat het mogelijk moest zijn om een model van het universum te bouwen dat de toestand van het hele universum op ieder moment kon voorspellen.
Als vervangend model introduceerden natuurkundigen als Werner Heisenberg, Max Planck en Erwin Schrödinger het kwantummechanische model, waarin ieder deeltje zich in een zogeheten kwantumtoestand bevindt. Een kwantumtoestand is een combinatie van positie en snelheid en is dus geen exacte beschrijving van het gedrag van het deeltje. Sterker nog, in de kwantummechanica is het ook niet mogelijk dergelijk gedrag exact te beschrijven -- de kwantummechanica beschrijft het universum in termen van een gegeven begintoestand en de mogelijke toestanden waarin het universum zich vanuit die toestand verder ontwikkelt (waarbij voor iedere toestand een waarschijnlijkheid gegeven wordt).
De kat
De kwantummechanica is sinds haar publicatie als model zeer snel zeer populair geworden. Ook buiten het directe vakgebied waarin dit model ontwikkeld is. In de natuurkundige filosofie hebben zich snel een aantal stromingen ontwikkeld aangaande de precieze implicaties van de kwantummechanica voor ons begrip van het universum. Daaronder zijn stromingen waarin gevonden wordt dat het bestaan van een deeltje zelfs niet echt zeker is totdat het geobserveerd wordt.
Tegen dit laaste beeld kwam Erwin Schrödinger zelf in hevig verzet. In een (niet erg goed gelukte) poging om de onzinnigheid van dit idee aan te tonen, stelde hij het volgende gedachtenexperiment voor:
Stel, men neme een kat. Die kat stopt men in een loden doos die men verder totaal van de buitenwereld afsluit (zodat de binnenkant met kat niet observeerbaar is). In de doos bevindt zich ook een geigerteller en een radioactief element. De geigerteller is mechanisch verbonden met een hamer. Als het radioactieve element vervalt, zorgt de geigerteller ervoor dat de hamer neervalt. De hamer slaat dan een buisje stuk (dat eveneens in de doos ligt) waarin een sterk en snelwerkend gif zit.
Als het nu waar is dat en deeltje niet noodzakelijk bestaat tot het geobserveerd wordt, dan is het niet zeker of de hamer ooit kan vallen -- wellicht moet hij vallen, wellicht kan hij vallen, wellicht kan hij niet vallen. Totdat de doos open gemaakt wordt, is het dus niet zeker wat er gebeurd is. De uitsmering van mogelijkheden over het veld der waarschijnlijkheid betekent dus dat zolang de doos dicht is, de kat tegelijkertijd zowel in leven als dood kan zijn. Zolang er geen observatie mogelijk is, is het niet anders te zeggen.
Volgens Schrödinger toonde dit aan dat bestaansonzekerheid niet zinnig is als gevolg van de kwantummechanica en dat de kwantummechanica op dit punt inherent een incorrect model is. Volgens anderen is het nou juist een illustratie van de onzekerheid die, als gevolg van de kwantummechanica, in het universum is ingebouwd. Sterker nog, vanuit Schrödinger's gedachtenexperiment zijn weer een aantal verschillende stromingen ontstaan in de natuurkundige filosofie en wel rond de vraag wanneer het kwantummechanische systeem met zijn ingebouwde onzekerheid precies overgaat in een deterministisch systeem waarin het lot van de kat exact bepaald is.
Uiteraard een koldertheorie, zo wist het broodrooster mij later te melden, daar men de kat in de doos niet kan zíen, maar op termijn wel degelijk kunt ruiken..
Ik weet het niet.. Lijm, lijm zocht ik.. En iets scherps.. Uit de keuken..
|
|
|
|
Gehuilebalkt
door Arno
op
februari 17, 2005 08:08 pm
|
::[]::[]::[IP:212.238.243.98]:: |
|
|
|
Gehuilebalkt
door kibbe
op
februari 17, 2005 11:02 pm
|
::[]::[]::[IP:213.10.226.229]:: |
|
|
|
|
|
Worstcasescenario.org
-2003/2004-
|
|
|
