| |
|
|
 Maxima en Reet,
uitgebraakt
door C00l~Whip
 |
|
Stuurmanskunst,
uitgebraakt
door Attu
|
mei 13, 2004 09:00 am
We hadden een probleempje. Nou ja, probleempje. Zeg maar gerust een heel erg groot probleem. Door ons gebruik van enorme hoeveelheden Spa Geel met schuim (voor sommige mensen is dat bier), de idiote prijsverhogingen van sloffen Chesterfield sigaretten, de stapels pizza's die elke dag gebracht moeten worden en niet te vergeten de racestrepen op de auto van broeder C00l~Whip en zijn gevoel dat hij per se een vossenstaart aan de antenne wilde, waren onze poeplappen helemaal leeg.
We hadden helemaal géén geld meer. Om onze ranzige levensstijl toch vol te kunnen blijven houden moesten we dus met iets op de proppen komen dat ons zou voorzien in ons levensonderhoud.
We zouden eventueel allemaal een krantenwijk kunnen beginnen, of aan de embalage gaan staan bij de Aldi. Dat sprak niet echt aan. Ik opperde het idee om een tankstation te openen en dan zouden we zelf wel alle auto's volgooien. Nieuwkomer Sven had bij tankstations een heel ander idee. Daar is veel sneller aan geld te komen. Maar ja, wat brengt een tankstation nou helemaal op? Je kan veel beter direct naar de ABN Amro gaan en je zakken vullen.
Kom op dan maar, daar gaan we. We hadden een mooie B.A.-bus geregeld en we gingen met zijn allen op pad. C00l~Whip achter het stuur, want hij had zichzelf uitgeroepen tot onze enigste eigenste Jantje Lammers. Ik met meneer Meany ernaast op de voorbank. Achterin was plaats voor nog een paar personen. Dus hadden we Bas Taart, Roowlant, dr. Knoophaar, Eddy, Karel, Jopie, Elger, Henkie, Metal Godin en nog een paar vriendjes en vriendinnetjes ook uitgenodigd. In de kluis zou toch voor iedereen genoeg aanwezig zijn om het weer een half jaartje uit te zingen.
Sven had de hele route naar de bank uitgetekend, dus dat zou nooit meer fout kunnen gaan. En inderdaad, het personeel gaf ons een warm welkom en was graag bereid onze juten zakken te vullen met euro's, dollars, ponden en yen's. Onder het legen van onze schietgeweren in de lucht renden we naar de bus terug en scheurden de stad in. So far, so good.
Er was echter een ding waar we geen rekening mee hadden gehouden. Dat zijn die helicopters met een cameraploeg erin. En laat die stomme wentelwiek ons nou helemaal willen volgen naar huize WCS! Ja, toen werden we dus alsnog gepakt en mochten op de foto met een bordje met nummers onder onze kin. Wel leuk trouwens dat mijn moeder nog belde, ze had ons namelijk gezien op de televisie.
|
|
Probleem??,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 12, 2004 07:47 am
Iedere dag sleep je jezelf met je lamme aarsch de deur uit om je in een stampvolle bus, trein, metro of alledrie te begeven waar je tussen de klaarwakkere idioten moet gaan zitten die breeduit een krant moeten gaan zitten lezen alsof ze thuis zijn, waar het meest vadsige, zweterige en stinkende ouwe mokkel met vettig haar naast je naar knoflook komt zitten meuren, waar je de debiele gesprekken moet aanhoren van huisvrouwen die een dagje op stap gaan over gordijnen, salontafels en makeover programma's op televisie, en waar bejaarden in ver gevorderde staat van ontbinding tegenover je komen zitten en op je broek gaan zitten kwijlen.
Zoiets is natuurlijk niet te doen als je geen gameboy hebt of op z'n minst een koptelefoon op je harses hebt zitten waar knetterharde grafherrie doorheen knalt zodat je niets aan hoeft te horen, mensen het niet in hun botte kop durven halen om een gesprek met je aan te knopen, en iedereen kan zien dat je, omdat je al geruime tijd naar schreeuwende boze kerels met gitaren zit te luisteren, je een uitstraling hebt waarvan is af te lezen dat een ieder die voor je poten loopt de komende tijd geen vast voedsel naar binnen kan werken.
Echter is dat ding van het formaat wasmachine wat je aan je broekriem hebt hangen met die enorme koptelefoon met oranje watjes natuurlijk geen gezicht, en de geluidskwaliteit is ongeveer vergelijkbaar met de turkse TRT zender op televisie waar iedereen door vloeitjes lijkt te praten, en dus ga je met de tijd mee, struin je het internetweb af naar een knappe mp3 spelert, heb je het één en ander gespaard van je krantenwijk, en besluit je zo'n apparaat maar te bestellen.
Na een aantal weken geduldig te zijn geweest is daar dan eindelijk het langverwachte pakketje, spring je een gat in de lucht, en pak je het gretig uit.
Na het openmaken van de doos merk je dat er het een en ander moet zijn misgegaan, aangezien je geen mp3 spelert aantreft maar iets heel anders.
Teleurstelling? Ik denk het niet, met een koptelefoon op je bakkes schakel je al het geluid uit wanneer je je toges richting werk sleept, maar met het apparaat dat je opgestuurd hebt gekregen kom je nog veel beter de dagelijkse reis door.
|
|
Huh?,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 11, 2004 11:00 pm
Soms zien we dingen niet al te helder meer, na eens flink te zijn doorgezakt durfde je toch te zweren dat je je sleutels op het kastje in de gang had neergelegd, om er later achter te komen dat ze ergens in de koffiepot drijven, die spijkerbroek met die groene trui die je aan dacht te hebben de afgelopen nacht blijkt een jurk van je oma te zijn met een gaashemd, voor zover je wist had je in je huiskamer niet zo'n kamper interieur met schilderijen van huilende jongetjes en een stenen panter met een glasplaat als salontafel, en na de besnorde snufferd van de buurvrouw naast je te zien begin je je te beseffen dat je niet eens de goeie voordeur bent binnengestapt.
Vrijwel dagelijks raak je spullen kwijt, besef je je dat dat ene shirtje toch een andere kleur had, heeft je fiets helemaal geen vier wielen al durf je soms 's nachts te zweren dat dat wel zo is, en blijkt die zak taaie wokkels die je in een dronken bui naar binnen zit te werken een zak elastiekjes te zijn.
Hoewel dat allemaal dingen zijn waarin we ons soms kunnen vergissen, kan het soms ook wel eens voorkomen dat niet alles is wat het lijkt, en dat gezichtsbedrog niet persé altijd verbonden moet zijn aan dranquemisbruik.
|
|
Stelletje zeikerds..,
uitgebraakt
door owenmeany
|
|
Oog om oog...,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 11, 2004 10:42 am
Kinderen kunnen strontvervelend zijn, vooral wanneer je met een flinke kater op zondagmorgen in je nest ligt, het is mooi weer en in de straat lopen een stel van die blagen hun longen uit hun lijf te schreeuwen, met een bal tegen de garages te voetballen, met toeters op hun fietsjes waar 2700 verschillende geluiden uitkomen -allemaal even luidruchtig en afgrijselijk uiteraard- rond te fietsen, en mekaar met plastic schepjes en wat al niet meer af te ranselen waardoor het een constant gekrijs is in de straat alsof d'r aan de lopende band varkens worden geslacht.
Uiteindelijk kun je zelfs je roes al niet meer uitslapen, begint je bloed te koken en zit je met een bonkende harses op de rand van je bed je af te vragen hoe gemakkelijk zo'n nekje wel niet breekt.
Vastbesloten storm je de deur uit om een bal lek te steken, zo'n fietstoeter aan gort te stampen of een kinderfietsje te desintegreren, maar voor je het weet krijg je een straal ijskoud water in je bakkes, wordt je door de kracht van de straal als een zak aardappelen tegen je schuur aangeflikkerd, en vraag je je af wat de ME in 's hemelschnaam bij je in de straat te zoeken heeft.
Wanneer je ogen eindelijk weer enigzins vormen kunnen ontwaren kom je erachter dat het niet de ME was die je zojuist ondersteboven blies, maar een groepje ginnegappende rotkoters met sproeten, bruine randen onder de nagels, zand in het haar en groene knieën van het wroeten in door honden ondergescheten grasvelden, die je met enorme supersoakers enkele liters ijskoud water tegen je smoel aanjoegen.
Dat roept om wraak, en wat zou McGuyver doen in zo'n geval? Juist, ze terugpakken met hun eigen middelen, maar dan nèt even anders.
|
|
Fight!,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 11, 2004 12:21 am
Persoonlijk ben ik van mening dat je hoogstwaarschijnlijk marcheert op een ander tromgeroffel als je d'r al intrapt om op het podium te gaan zitten bij een jerry springer show. Alsof je niet al aan je grote teen aanvoelt dat er iets niet pluis is wanneer je frau je op het laatste nippertje vertelt dat jullie niet in het publiek zitten, maar op het podium waar je erop kunt wachten tot ze voor de ogen van miljoenen op sensatie beluste kijkertjes haarfijn gaat uitleggen dat die eikel van het kamp verderop met z'n matje haar heeft legge douwe terwijl je druk bezig was de dagelijkse boter kaas en eieren te verdienen op de steigers.
En wat ik dan helemaal al niet begrijp is dat die gasten die zoiets te horen krijgen dan vervolgens degene in kwestie een flinke mep willen verkopen, maar dat met een dusdanige traagheid doen dat je eerst rustig nog een bak koffie met een flinke sandwich naar binnen kunt werken voordat de eerste knokkel ook maar een oog raakt, ze vervolgens met het grootste gemak in bedwang worden gehouden door de podiumpliesie met z'n kale bakkes, en er een worsteling van het niveau motorisch gestoord ontstaat. Ik denk namelijk dat je, wanneer je echt iemands beender, en gezichtsstructuur wilt veranderen, je daar gemakkelijk in slaagt zolang je het maar echt heel erg graag wil.
En wat dat betreft kunnen die amerikaanse deelnemers nog wat leren van hun russische lotgenoten, waar er, zoals hier te zien is, eentje de gehele studio eigenhandig omtovert tot een soort van reality-remake van 'the 36 chambers' (voor de kenners van het kung-fu genre)
'Flawless victory!'
|
|
Wakker??,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 10, 2004 11:24 pm
Buiten 's avonds laat met een ijshockeymasker en een bijl wachten tot er een bejaarde met een zwak hart voorbij komt schuifelen, gaan lunchen nadat je een wachtwoord op je screensaver hebt gezet, je PC speaker wagenwijd open hebt gedraaid en het complete ouvre van falco of de hemelbedpolka op repeat hebt laten schallen door het kantoor waar alle collegae nog zitten, of 's morgens door een volle trein heen en weer rent terwijl je luidkeels 'BOM!' roept, zijn de betere grappen altijd nog de grappen die je uithaalt met lui die, al dan niet als gevolg van dranque, comateus liggen te maffen.
Brandende lucifers tussen de tenen, een banaan of bezemsteel, een stofzuiger, een stevig touw aan het balkon, merkstiften in alle kleuren, en/of een ouwe ranzige jurk uit de kringloopwinkel, na een avond stevig bieren in de huiselijke sfeer is diegene die als eerste het bewustzijn verliest vaak genadeloos de lul.
Nu moet ik zeggen dat ikzelf na een avond flink zuipen met geen mogelijkheid wakker ben te krijgen, de gehele tankdivisie van erwin rommel zou rakelings langs m'n harses kunnen razen en ik draai mij nog rustig om. Gelukkig ben ik dan ook doorgaans niet degene die als eerste buiten bewustzijn raakt, want dan zou de kans groot zijn dat ik diegene was die ingesmeerd met pindakaas met een van een ouwe krant gevouwen hoed, gekleed in een tutu met een aubergine in m'n hol met een touw om m'n middel aan een standbeeld midden in het dorp hangt.
Mocht het dan toch ooit zover komen dat ik dusdanig de held uithang dat ik als eerste tijdens het bieren in mekaar zak, dan is het dus een fijn idee om te weten dat een grap als deze voor geen meter bij mij werkt.
En dàt is dan weer het voordeel van als één van de laatsten bewusteloos op de vloer storten, zo'n grap kan ik dus wèl gemakkelijk uithalen. Wie komt er een biertje bij me drinken?
|
|
Nurd alurt!,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 10, 2004 04:20 pm
Sommigen kunnen zich de tijd nog wel herinneren toen we aan de buis gekluisterd zaten bij matthew starr, the master of bring 'm back alive, met de herfstende frank buck in de hoofdrol die altijd met een zweterig overhemd en een bezwete harses door de snikhete jungle heen slofte om weer het een of andere mysterie op te lossen. Doorgaans zat je dan, tenzij je met spoed naar de eerste hulp moest omdat je zo'n koter was die dat rubberen zuignap geval wat je op de grond vast moest laten zuigen zodat ie omhoog sprong (wie kent 'm nog?), op je oog had gezet waardoor de hele takkezooi lekker vacuum ging zuigen en het apparaat operatief verwijderd moest worden, met je transformers op de bank het geluid van een transformerende robot na te doen (kom op, wie deed dat nou niet?) je playmobiel poppetjes aan kleine galgjes te hangen of stond je, tot ergernis van je ouders, met de lolobal in de kamer rond te springen, terwijl je keek naar de goeie ouwe series op de buis.
Plotseling was dat tijdperk compleet over omdat pa wat centjes had gespaard en een mysterieus apparaat in de kamer had gezet met een heuse monitor en een toetsenbord.
In eerste instantie vond je d'r natuurlijk geen flikker aan, als pa immers een apparaat aanschafte waarmee je hem vervolgens urenlang tandenknarsend mee zag emmeren terwijl er tientallen regeltjes met onbegrijpelijke termen en getalletjes over het scherm vlogen, dan moest er welhaast geen moer mee te beleven zijn en is het vast weer één van die doodsaaie apparaten waar alleen de grote mensen wat aan hebben.
Totdat een iets slimmer vriendje op school je erop wijst dat je met dat ding ook spelletjes kunt doen, en voor je het weet ram je vakkundig alle toetsen uit het apparaat, verslijt je diverse joysticks per maand, sla je ook nog eens aan het programmeren, moeten je ouders je voor de dagelijkse warme hap achter die vermetele machine vandaan sleuren, en heeft je vader spijt als haren op zijn hoofd dat ie dat ding ooit in huis heeft gehaald, omdat ie iedere keer als ie ook maar een klein beetje in de buurt komt wanneer je erachter zit het risico loopt dat z'n hersens worden ingeslagen, en hij het idee krijgt dat zijn zoontje misschien nog wel slimmer is dan hijzelf gezien het feit dat hij geen hol begrijpt van de regels tekst die je razend snel inklopt, en die voor z'n oogballen voorbij schieten.
Nu jaren later zijn die mysterieuze apparaten een begrip geworden, en dit herfstende stukje flase brengt ons een fijn stukje jeugdsentiment uit de tijd toen alles nog leuk en simpel was.
Diegenen die overigens helemaal geen idee hebben waar ondergetekende over lult, dat geeft helemaal niet, spelen jullie ondertussen met jullie flippo's, dan kijken de grote mensen even naar een fillempie.
|
|
Ach so!,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 10, 2004 01:45 pm
Je zou het momenteel nog niet echt zeggen, maar de tijd van het jaar waarin we met de korte broek en de hawaiishirts ons weer lekker in de buitenlucht kunnen volstampen met vele verschillende soorten bocht en kansloos vet vreten totdat we in mekaar zakken en de volgende dag ontwaken in een goot met een verbrande smoel omdat de koperen ploert inmiddels een paar uur in je treiter heeft lopen schijnen, zit er weer aan te komen, wat helaas dan weer wel met zich meebrengt dat ons kleine landje weer helemaal volloopt met moffen.
We kennen ze allemaal wel, vette vadsige kerels met matjes in de nek en hemden met vlekken, die veel te luidruchtig lullen, de beste parkeerplaatsen jatten, in je zonnetje gaan staan wanneer je op het strand ligt (niet dat u ondergetekende daar ooit zult vinden, maar dat terzijde) met hun lompe hoeven op het strand hele kilo's zand tussen je verse boterham met salami weten te schoffelen wanneer ze voorbij waggelen, in de supermarkt de rijen bij de kassa bezet houden omdat ze met drie karren vol met het ranzigste bier en de goedkoopste worsten moeten afrekenen maar weigeren om ook maar het kleinste beetje nederlands te spreken of verstaan, in de kroeg je beste plekkie aan de bar inpikken, en constant maar tegen iedere nederlander blijven emmeren over dat klotevoetbal, wat sommigen (ondergetekende incluis) geen ene flikker interesseert.
Natuurlijk zijn wij op onze hoede, weten we allang hoe we dit gepeupel kunnen herkennen, en zijn wij er als de kippen bij wanneer er benzinetanks van bmw's vol moeten worden gegooid met pakken suiker, tenten vol moeten worden gezeken of in de fik moeten worden gestoken, caravans kort moeten worden gerost, en drammerige duitse kutkoters in zwembaden ietsje langer onder water moeten worden gehouden dan ze eigenlijk kunnen.
Echter, lopen er ook nog incognito duitsers rond, die we zo op het eerste oog niet als dusdanig zullen herkennen. Wees daarom op je hoede, en vertrouw, wanneer je in de buurt van een camping of strand bent (over het nut daarvan zal ik verder even niets zeggen), helemaal niemand.
|
|
Godgloeiende!,
uitgebraakt
door owenmeany
|
mei 10, 2004 07:46 am
De godgloeiende typhusch en de tering! U bent wèl al wakker ja? Ondergetekende namelijk nog niet, en het vooruitzicht dat er weldra weer in een sardineblik vol krijsende koters, bejaarden die hun vodden inmiddels al rijkelijk hebben volgezeken, klaarwakkere maatpakken die wèl met plezier naar kantoor gaan omdat ze thuis geen leven hebben, en onophoudelijk ratelende scholieren met enorme rugtassen vol stickers en plaatjes van dat lulholster van een boris, gestapt mag worden maakt het er allemaal lang niet beter op.
Inmiddels is de verhuizing nog immer gaande, moet er ook nog eens gewerkt gaan worden, en is de drang om dezelfde zware gereedschappen die doorgaans door ondergetekende worden gehanteerd om gaten te boren, allerhande huisraad aan puin te helpen en dergelijke handelingen te verrichten, mee te nemen naar de werkvloer om schedels kort te meppen, muilen waar onophoudelijke onzin uit komt dicht te kitten, achterlijke idioten aan de muur te nieten om deze gedurende de rest van de dag met zware harde schijven te bekogelen, of lelijke rotsmoelen weg te schuren, erg sterk aanwezig, en is de kans groot dat tegen het einde van deze druilerige, en nu al zuigende, maandag het pand compleet in puin ligt en een flinke politiemacht op de been is om ondergetekende op te sporen.
U raadt het al, het is weer maandag, de meest zuigende dag van de hele week waarop het gros van ons weer met bloeddoorlopen ogen de deur uitgaat met het besef dat de eerste de beste die voor de poten gaat lopen het vandaag wel eens zuur zou kunnen bekopen. Uiteraard wil ik ook vandaag weer van u weten hoe erg u naar de kloten bent en hoe belabberd u erbij zit, en dus gaan we weer plaatjes poasten.
Lazer dus ook op deze zuigende dag uw plaatsels weer neer in het reageursel, zorg ervoor dat deze niet breder zijn dan 500 pixels, en maak er een link van wanneer deze toch breder zijn en u te lam bent geweest om een bewerkingsprogramma te downloaden.
Ondergetekende heeft haast en moet onder de douche koffie drinken, een boterham naar binnen flikkeren, zich aankleden en drie sigaretten roken, en hoopt stellig dat er, mocht dit nodig zijn na deze dag, er een flink snelle internetwebverbinding ligt in de bajes.
|
|
|
|
Worstcasescenario.org
-2003/2004-
|
|
|
