Troep::..
 


Euhh....oh jah!, uitgebraakt door owenmeany
mei 21, 2004 08:30 pm
Iets met weekend enzo, dat de vaste parkeerplek met naambordje ook wel weer omgeruild kan worden voor die ene vaste plaats in de goot waar de doorligplekken van de vorige week nog overduidelijk te zien zijn op de straattegels, en de overblijfselen van wat hoogstwaarschijnlijk een weekeinde geleden nog een compleet broodje shoarma was maar welke na rijkelijk te zijn weggespoeld te zijn met enkele liters goudgeel vocht al snel binnenstebuiten tegen het plaveisel kletterde, eveneens nog duidelijk te zien is.

En buiten dat u, wanneer het weekeinde wederom is aangebroken, in dronken toestand uzelf wellicht richting kantoor begeeft om via dat ene door u opengelaten raampie naar binnen te klimmen om de bureau's van uw baas en collegae onder te schijten, de bureaulades te vullen met een zak water en een handjevol zwaar giftige japanse vechtvissen, een vuilniszak vol processierupsen in de archiefkast leeg te kieperen, het cup-a-soup automaat vol te zeiken, of de gehele inboedel van de kamer van uw baas met contactlijm aan het plafond te lijmen, gaat er natuurlijk ook weer enorm veel gezopen worden.

En omdat het alweer een tyfuschtijd geleden is, ondergetekende de laatste tijd drukker is geweest dan een swifferdoekje op een bukkakefestival, en het er gewoon bij hoort wanneer er liters en liters schuimend vergif tegen de huig aan gesodemieterd gaat worden, gaat er vanavond weer een heerlijke bak met teringherrie door de lijn heen gejast worden.

Juist jah, jankende en beukende gitaren, opruiende leuzen gescandeerd door boze kerels, en een puik drumtempo waar uw buren het vast niet mee eens gaan zijn wanneer u het geheel eens fijn door de speakers laat denderen.
Vanaf 22:00 geeft ondergetekende de winamp playlist weer een schop, en kunt u door hier te klikken uw buren eens flink irriteren in de hoop dat ze later op de avond bij u aanbellen om verhaal te halen zodat u al uw frustraties van de afgelopen werkweek op ze kunt botvieren.

Enfin, weekeinde dus, dat u uzelf maar weer flink de vernieling in mag helpen, u aardig uw best doet de held uit te hangen bij de tap, en u zich er morgen maar weer niets van moge herinneren.


Chiquita!, uitgebraakt door owenmeany
mei 21, 2004 08:45 am
Na een aantal jaren huwelijk kan het best voorkomen dat er een beetje een sleur in gaat sluipen, iedere godganse dag zit je aan de eettafel naar elkaars zure smoel te kijken terwijl de ander met een lang gezicht zit te kauwen op een laffe, lauwe prak, waarna men al geeneens meer zin heeft om een bak vla of yoghurt naar binnen te gieten, en de een na het eten meteen naar boven vertrekt om achter de compeuter te gaan zitten en zijn she-male collectie aan te vullen, en de ander de televisie een tandje harder zet om het gezoem van de dildo te camoufleren die stiekum onder de wijde soepjurk is aangebracht.

Onder de meeste stelletjes kan dit fenomeen voorkomen, een enkele keer probeert men het zinkende schip nog te redden door elkaar in te smeren met pindakaas, mayonaise of aarbeienjam, maar na zo'n drie keer is ook daar de lol vanaf en is het weer terug bij af, bij de de laffe naar dooie bejaarden stinkende bloemkool aan tafel die al kokhalzend naar binnen word gewerkt waarna de kliekjes stilzwijgend in een kliko bak worden gekieperd en men om beurten de hond uit gaat laten om snel langs de snackbar te gaan waar snel even een viandel of een berehap naar binnen geschoven kan worden.

Mocht dit u bekend voorkomen, dan is er wellicht nog hoop, gezien het feit dat u van dit creatieve lesbische stelletje nog een truukje kunt leren om de sfeer aan de eettafel een stukje spannender te maken, vreten in elkaars muil lanceren gaat het namelijk helemaal worden!


Suicide radio, uitgebraakt door owenmeany
mei 21, 2004 08:15 am
Diegenen die de film 'the ring' hebben gezien zijn bekend met het verhaal van de videoband die ervoor zorgt dat je zeven dagen nadat je deze hebt bekeken op brute wijze het loodje legt. Onzin natuurlijk, want negen van de tien keer vreet dat teringapparaat van een videorecorder je bandje op, sta je, terwijl dat ding de meest vreemde geluiden maakt, een half uur aan een lint te sjorren en ben jij het niet die het hoekje om gaat maar is het de videorecorder die naar de eeuwige magneetvelden vertrekt omdat je het grootste en zwaarste gebruiksvoorwerp wat je in huis kunt vinden ter hand neemt en dat klereding compleet naar de tyfus rost.

Een beetje vergezocht is het dus wel, een gorgelende zombie met slijmerige lange haren en weggedraaide oogballen (ongeveer vergelijkbaar met hoe ondergetekende eruitziet op een willekeurige maandagochtend) die uit je televisietoestel kruipt om je een kopje kleiner te maken, dat kan toch immers niet, als dat eenmaal mogelijk zou zijn dan zouden de gevolgen catastrofaal zijn, denk je eens in dat ron brandsteder zijn zweterige bovenlip boven je uit zou komen druipen wanneer je met je zakkie nibbits op de bank zit, gordon met z'n natte krullen plotseling in je huiskamer zijn gerochel laat horen, of patty brard naast je staat te blaten wanneer je net met één hand in je broek lag te zappen.

Gelukkig is dat enkel allemaal fictie, en hoeven we er nooit bang voor te zijn dat ons zoiets overkomt. Echter, bestaat er wèl zoiets als zelfmoord radio, waar je de dj hoort en ziet plaatjes draaien, en spontaan een oncontroleerdbare drang krijgt om de eigen oogballen uit te klauwen, je je met de adamsappel op de hoek van de salontafel wil laten lazeren, of spontaan jezelf uit het raam werpt om je onder de eerste de beste stadsbus te gooien zolang je jezelf maar uit je lijden verlost.

Klikken op eigen risico dus.


Toet!, uitgebraakt door owenmeany
mei 18, 2004 09:49 am
Het is mooi weer, de koperen ploert schijt z'n dikke warme stralen over je lichtelijk gebruinde smoelwerk heen, de lucht is blauw, en her en der zitten sjonnies en arie's met matjes en gekleed in hemden en troop trainingsbroeken in de voortuin op een kratje bier te fluiten naar corrie en anita die met boodschappentassen op de tomos voorbijkabbelen.
Heerlijk in het zonnetje zomaar wat lanterfanten op straat in je korte broek met een pijpie pils in je fikken, het kantoor heb je vanochtend gebeld met de mededeling dat je hart spontaan is geëxplodeerd, je ebola hebt opgelopen in de dierenwinkel, of je wakker werd en alleen nog maar een oor was met een infectie, en dat je voorlopig niet aan het werk kan.

Niets kan er nog misgaan, een beetje op de hoek van de straat staan en sjekkies roken, opruiende leuzen scanderen naar het voorbijkomende verkeer, aan de balzak krabben terwijl je doelloos in de verte staat te staren, of lekker in het zonnetje wandelen naar de dichtstbijzijnde febo voor een vette grillburger of gehaktstaaf, het zomergevoel zit er al helemaal in en op het werk kunnen ze voorlopig de komende paar weken lekker de pleuris en de tyfus genieten.

En dan, plotseling, een oorverdovend geluid, dat dat jou moet overkomen, zomaar op een doordeweekse dag met mooi weer, een auto die voorbij scheurt met een open raam en een groep opgeschoten lui erin. Met doodsangst grijp je naar je bierbuik in de verwachting daar een bloedend gapend gat aan te treffen, en verwacht je dat je laatste uur is geslagen, en dat terwijl je dacht dat driveby shootings zo passé waren, of was het toch iets anders?


Kauwgom was nog nooit zo leuk, uitgebraakt door C00l~Whip
mei 17, 2004 12:32 pm
Het is de ultime race rallye; de Gumball 3000. Georganiseerd door de excentrieke Maximilian Cooper is het al sinds 1999 een begrip onder de beter bedeelden onder ons. Wannabe playboys als Kim Schultz hebben al eens meegedaan, maar de jongens van Jackass zijn ook trouwe fans en deelnemers. Toch zijn het meestal de self-made men á la Herman Heinsbroek die aan dit festijn deelnemen om gewoon eens met 250 op de teller een keer flink door bekende en onbekende plaatsen heen te blazen in het gezelschap van zo’n 165 andere Ferrari’s, Porsche’s en Lamborgini’s. Je hebt alles al een keer gekocht en geprobeerd, dan moet je dat toch ook een keer gedaan hebben?

Onze collegae van Volkomenkut hebben aan het fenomeen Gumball al aandacht besteed door een deelnemer aan de rallye gastschrijver te maken. Leuk om te lezen, maar kom op, het is een race van dure auto’s en nog duurdere vrouwen en bij WCS zijn we ook meestal wel van de letter...maar dat valt toch met geen toetsenbord te beschrijven? Daar moeten we feauteaux van hebben! En veel ook! Daarom biedt WCS u een exclusieve ‘behind the scenes’ chronologische fotoreportage: dag 1, dag 2, dag 3, dag 4, dag 5, dag 6.

Heeft u er na al dit feauteaux geweld nog niet genoeg van? Geen probleem! Hier, hier, of anders hier, maar ook nog hier en natuurlijk hier en eventueel hier kunt u uw hart nog verder ophalen.

Seau, nu ga ik maar een avondbaantje zoeken zodat ik volgend jaar ook mee kan doen!


Seau!, uitgebraakt door owenmeany
mei 17, 2004 11:14 am
Ja nee, in tegenstelling tot wat sommigen wellicht wel niet zullen denken ligt ondergetekende niet ergens met een delirium in een steeg waar ik mijn naam niet meer kan herinneren en alle besef van tijd en locatie kwijt ben, noch heb ik besloten met doorgeladen uzi's, stukken hout met roestige spijkers of supersoakers met een brandbaar goedje en een parate zippo, door een drukbevolkt winkelcentrum te rennen, of met zelfgemaakte staafbommen diverse overheidsgebouwen op te blazen.

Integendeel, opa Owen (ook wel de laatste tijd 'nico' genaamd) is druk in de weer geweest met allerlei gereedschap, verscheidene soorten verf, het sjouwen van een inboedel waar een klein landje aan de andere kant van de aarbol jaloers op zou kunnen zijn, en zelfs het snoeien van een struik.

Enfin, zelfs een ouwe lul kan op z'n oude dag nog verhuizen naar de 'grote stad', dus vanaf nu trapt ondergetekende zijn al dan niet incoherente gebazel vanaf Utreg door de lijn heen.
En eigenlijk heb ik over deze maandag (nog) weinig te klagen aangezien er vandaag even niet gewerkt hoeft te worden, en ik de vorige week maar liefst vijf maandagen op rij heb mogen beleven, met als klap op de vuurpijl een defect modem welke door de kabelboer aan de voordeur werd bezorgd waardoor er het gehele weekeinde enkel tot in den kleine uren GTA3 en Tony hawk gegeseld kon worden onder het genot van wat flessen bier.

Uyteraerd mag dat het zuiggehalte van een doorsnee maandag niet drukken, en is de kans groot dat u op deze, zij het toch nog zonnige en zomerse, maandag er nog redelijk beroerd bij zit. Vandaar dat we, zoals altijd, plaatjes gaan poasten in het reaguursel die exact weergeven hoe belabberd u erbij hangt vandaag.
Jank dus uw plaatsels in het reageurpaneel neer, denk erom dat de maximale breedte 500 pixels is, en dat u d'r een link van maakt wanneer uw prentje toch groter blijkt te zijn.

Enfin, de kabelboer heeft de verbinding van ondergetekende hersteld, het zonnetje schijnt, het bier is nat en gewillig, en aan noeste arbeid hoeft voorlopig even niet gedacht te worden, tenzij er in de loop van de dag een aambeeld, booreiland uit een andere dimensie of motorblok van een boeing op mijn harses flikkert lijkt dit tot dusver nog een redelijke maandag te zijn.


Toen was ik heel even God, uitgebraakt door C00l~Whip
mei 17, 2004 09:41 am
Hele avonden heb ik aan de salontafel van mijn ouders gezeten om mijn fantasie de vrije loop te laten gaan. Rood voor de muren, doorzichtig voor de ramen, dakpannen voor het dak, een schoorsteen, tuin, voordeur, achterdeur, lichtjes die het echt deden en natuurlijk een automatisch activerende ruimteschip om door het dak te ontsnappen als het echt uit de klauw liep.

Het leukste moment was toch altijd de dakpannen erop zetten. Gespannen het ene pannetje na het andere pannetje monterend kreeg het vorm, maar in die vorm was ook constructief zeer zwak waardoor met iedere beweging de hele teringzooi zo in elkaar kon donderen. En dat gebeurde dan ook. Na dagen bloed, zweet en tranen bleken de laatste loodjes keer op keer te zwaar voor deze jongen en stortte de hele klerezooi in elkaar, geholpen door mijn allesheersende vuist die met de kracht van een volgetankte 747 tegen een flatgebouw het hele teringhuis met een paar rake klappen tot een hoopje plastic kon slaan. Thor keek soms met afgunst over mijn schouder mee.

Juist, die Deense stapelblokjes die voor veel pleuro in de schappen van uw lokale Bart Smit liggen, wie is er niet groot mee geworden? Het begon met Duplo, van die blokken die je wat je ook probeerde om een vroege exit uit het leven te forceren niet door je strot heen geduwd kreeg, daarna gewone blokjes met van die mannetjes die stuk voor stuk het evenbeeld van Pim Fortuyn dragen, om door te stromen naar het technische werk met radertjes, boutjes, moertjes en andere dingen waarmee je gemakkelijk een doodswapen kon vervaardigen om de Barbie van je zusje in een tragisch ongeluk aan de lopende band in de zelfgemaakte kippenplukfabriek (die snol moet toch ook werken?) om te laten komen.

Inmiddels staan mijn bouwblokjes al tijden op zolder stof te verzamelen, maar er zijn genoeg mensen nerds op deze aardkloot die nooit uit hun Lego tijd zullen groeien.







Worstcasescenario.org -2003/2004-