Troep::..
 


Verhaaltjestijd: Mr. Clean (deel 1), uitgebraakt door owenmeany
juli 29, 2004 05:56 pm
De zwaailichten van de her en der lukraak geparkeerde politieauto's lieten de muren van de normaliter zo aardedonkere steeg in de binnenstad in een blauwe gloed oplichten. Hier en daar werden nieuwsgierige omstanders die op dit uur op weg waren hun roes uit te gaan slapen, tegengehouden door simpele dienders terwijl de forensische recherche er met camera's op los klikten als ware het een groep japanse toeristen tijdens een vakantie bij de niagra falls.
"Mr. Clean", murmelde één van de rechercheurs, alvorens hij een slok van zijn pislauwe koffie nam, een vies gezicht trok en ietwat argwanend een blik wierp op het zielige hoopje ellende wat voor een hotdog door moest gaan -die hij nog net voor sluiting bij een straatventer op de hoek had weten te halen- die tussen zijn gehurkte lichaam en het lijk -zo'n anderhalve meter van hem verwijderd- lag te wachten op een eerste hap.

"Keel nauwkeurig doorgesneden met een vlijmscherp object, naar alle waarschijnlijkheid een scheermes..." mompelde hij hardop terwijl hij aantekeningen nam, "...beide handen zorgvuldig en vakkundig verwijderd, en nog immer spoorloos.." vervolgde hij, "...houding van het slachtoffer, kaarsrecht op de rug, met de armen strak naast het lichaam, daarbij het gelaat alsmede de voeten recht naar boven wijzend, en...", hij pauzeerde even, aangezien het volgende hem ook niet geheel onbekend was gezien het feit dat het zojuist aangetroffen lichaam de nieuwste, en naar zijn idee zeker niet de laatste, in een reeks van tot nu toe vier was, en hij inmiddels niet meer naar de levenloze homp voor hem op de grond hoefde te kijken om te weten wat hij in zijn notitieblokje op ging krabbelen, "...kleding en uiterlijk van het slachtoffer tot in de puntjes gefatsoeneerd, aan de verse kleine snijwondjes in het gelaat te zien, is het slachtoffer tijdens of na het moment van overlijden nauwkeurig geschoren,....en nergens een spatje bloed te bekennen...".
Dat laatste deed hem nog steeds een rilling over zijn rug doen bezorgen, het feit dat tot nu toe alle slachtoffers van deze -inmiddels tot 'Mr. Clean', omdat de plaats van delict iedere keer werd aangetroffen alsof er een team van professionele schoonmaaksters bezig waren geweest die enkel het lichaam hadden laten liggen en daarbij alle bloedsporen vakkundig hadden weten weg te schrobben, omgedoopte- seriemoordenaar qua totale uiterlijk met veel zorg waren gefatsoeneerd, ook al bleken de slachtoffers achteraf nogal morsige types te zijn, en dat er tot nu toe geen enkele keer ook maar een minuscule spetter bloed is aangetroffen, getuigt van een dusdanige kalmte, gewetenloosheid en koelbloedigheid, maar tevens een verbluffende helderheid van geest dat er hier allerminst sprake moest zijn van een gestoorde gek die lukraak slachtoffers uitkiest om deze in een vlaag van verstandsverbijstering om te brengen omwille het vervullen van een bepaald soort lust.

Schoorvoetend nam hij de eerste hap van wat -enkele momenten daarna- bleek een afschuwelijk smerige hotdog te zijn, terwijl hij nadacht over het papierwerk wat dit hem zou gaan kosten.

---------------------------------------------

Vanaf het topje van de wereld keek Michael voldaan toe hoe de aarde zich in een perfecte symmetrie en sereniteit onder hem uitstrekte. Dit was niet de eerste keer dat hij zich op dit topje van de wereld bevond, sterker nog, vrijwel dagelijks trokken de kleine dingen des levens zich aan hem voorbij alsof hij zich op geen hoger punt op de aardbol kon bevinden dan op dat exacte moment, en ditmaal manifesteerde zich dat als de stoel op de kop van de eettafel in zijn appartement, alwaar hij uitkeek over een strak symmetrisch gedekte eettafel, waar de benodigdheden en attributen waren neergezet met een nauwgezetheid waar japanse precisie mee verbleekte.
messen, vorken en eetlepels allen tot op de millimeter haaks met de rand van de tafel, met in het midden een groot bord met servet, onderzetters met pannen op exact dezelfde afstand van elkaar èn de randen van de tafel, en de peper, zout en sauzen strategisch daartussendoor geplaatst tot alles bij elkaar een bijna kaleidoscopisch en strak symmetrisch geheel vormden.

Om het geheel af te maken lag daar pal voor zijn neus zijn bord, waarop verchillende soorten voedsel waren te zien die, wanneer men de ogen samenkneep om met een vertroebelde blik te kijken, een prachtig kleurenspectrum lieten zien, maar toch dusdanig van elkaar gescheiden lagen tentoongesteld dat geen enkel verschillend stukje voedsel een ander raakte.
Voldaan keek hij rond, want niet alleen het keurige stilleventje wat onder zijn neus lag te wachten tot een getalenteerde schilder dit voor eeuwig vast kon leggen op zijn doek was met een dergelijke zorgvuldigheid neergelegd en klaargemaakt, ook het hele appartement, zelfs al zou men de kleinste hoekjes waar zich in menig huishouden minuscule stofnesten en vuil bevonden, van dichtbij bekijken, was kraakhelder, en zou -als zoiets bestond- met alle onderscheidingen weglopen bij een verkiezing voor mooiste en properste leefruimte gefotografeerd in catalogi voor woninginrichting. Vazen met planten keurig symmetrisch opgesteld, ieder object aan de muur had ergens aan een andere kant van de ruimte zijn tegenhanger, kastjes en speakers stonden aan weerszijden van een steriele, neutraal gekleurde bank, en aan twee muren tegenover elkaar hingen keurig in plastic verpakte, zeldzame comics.

"....Orde...properheid....netheid...." mompelde hij in zichzelf terwijl hij de eerste hap nam van het voedsel op zijn bord, daarbij nauwkeurig in de gaten houdende dat de verschillende soorten voedsel elkander nog immer niet aanraakten.
Na zo'n vijf happen en een slok water waarna hij zijn mondhoeken netjes afveegde met een servet welke met chirurgische precisie naast zijn bord geplaatst lag, en daarna ook weer exact in dezelfde vorm als voorheen werd teruggelegd, schrok hij op van een geluid. De voordeur. "...Niets aan de hand, orde.....properheid...netheid...gewoon doorgaan met eten, niets kan, of zal mij storen..." dacht hij bij zichzelf terwijl hij -ietwat nerveuzer- een volgende hap naar binnen probeerde te werken.
Weer een geluid, ditmaal iets luider, en het leek alsof de voordeur geopend en weer gesloten werd, maar hij was dusdanig geconcentreerd met zijn maaltijd en zijn omgeving bezig dat hij dit niet per direct kon plaatsen of bevestigen. Een kleine zweetdruppel liep inmiddels langs zijn rechterslaap naar beneden, en hij voelde de razernij opkomen als kokende melk in een steelpan die te lang op het vuur staat. "...Niet....nu..." mompelde hij, maar iedere poging die hij ondernam om door te eten resulteerde in langer dan normaal herkauwen op een smakeloze hap brei die hij tussen zijn kiezen heen en weer liet spelen, waarbij iedere poging om deze door te slikken hem deed kokhalzen, zijn ritueel was op brutale wijze verstoord, en zijn bloed kookte.

"Mijn huisgenoot Mickey, de klootzak!", schoot er door hem heen. Enkele jaren terug had hij hem, omdat deze totaal aan de grond zat en zich geen raad meer wist, in huis genomen vlak nadat ze elkaar hadden ontmoet in de comicshop, en ze in eerste instantie goed bevriend waren geraakt na ze met elkaar aan de praat waren geraakt vanwege hun gezamelijke interesse in zeldzame, oude comics.
Het leek een tijd goed te gaan, Mickey hield zich aan de huisregels; 'orde, properheid en netheid', maar bleek zich later te ontpoppen als iemand die spullen achter zich liet slingeren, taken in huis verstek liet gaan, de boel liet verslonzen, te pas en te onpas thuiskwam en wegging, en er ronduit een zooitje van maakte, tot op het punt dat ze elkaar nog amper spraken en Mickey zelfs het slot van zijn deur veranderde zodat Michael zijn kamer niet meer inkon om de boel te inspecteren op viezigheid en wanorde.
"De klootzak!" siste hij in zichzelf, en met het vuur in zijn ogen schoof hij zijn stoel naar achteren en stormde hij naar de gang om nog een glimp van zijn morsige huisgenoot op te vangen zodat hij deze belerend kon aanspreken op zijn gedrag.
Te laat. Echter lag de gang bezaaid met folders en allerhande papierwerk, en joeg de wanorde waarin hij zich nu begaf een ijzige huivering door hem heen alsof er ijskoud water direct zijn aderen in werd gespoten. Langzaam gleed zijn blik van de wirwar van papier die voor de deur lag over de rest van de gang, en wat zijn blikveld ving deed zijn bloed stollen tot hij in blinde woede de nagels van zijn vingers in de handpalm van zijn gebalde vuist deed snijden, en het geknars van zijn tanden tot in de andere kamer hoorbaar was: kruimels! En niet zomaar kruimels, nee, iemand met een broodje of een versnapering van het een of ander heeft zich van boven, via de trap, door de gang, naar buiten begeven, daarbij etend, kauwend en morsend, waarbij de kruimels en de stukken beleg her en der onder de voet waren gekomen totdat deze een mengeling van besmeurde sporen vertrapte brei en broodkruimels op de normaliter zo schone vloer achterlieten.

Met een overdreven ijskoude kalmte waarvan menig willekeurig voorbijganger zou huiveren omdat deze enkel kan vermoeden dat daar een vurig kolkende vulkaan van pure, allesverzengende razernij onder schuil moet gaan, opende hij, uiteraard altijd met dezelfde hand -de vorige twee keren dat hij zijn andere gebruikte en hij diezelfde dagen een 'ongeluk' kreeg, stonden hem nog fris in het geheugen, en hij liet niets, maar dan ook niets aan toeval over- de voordeur om die na hem dicht te hebben geslagen deze -zoals hij ook altijd deed- een halve slag op slot te draaien, waarna hij voor zijn deur met een ietwat verwilderde blik zijn omgeving luid snuivend in hem opnam.
Na zo'n tien minuten te hebben gelopen, en inmiddels in de binnenstad te zijn beland, nog steeds geen spoor van Mickey, die -het kon immers niet anders- vlak voor hem de deur uitgegaan moest zijn. Enkele meters verder, en een klein moment later, doemde daar, tussen de rest van het morsige, vadsige voetvolk een figuur op die zich onmiskenbaar al lopende tegoed deed aan de één of andere vettige snack, gezien het feit dat deze een spoor achterliet van kruimels en kleine stukjes sla.

Langzaam maar zeker versnelde hij als een roofdier die kalm zijn prooi besluipt zijn pas, daarbij zorgvuldig oplettend dat hij geen enkele van de voorbijschuifelende forensen en etalageshoppende voetgangers aanraakte, en mompelde hij zachtjes; "orde....properheid....netheid...", terwijl zijn inmiddels zweterige hand zich in zijn broekzak steeds steviger om het dichtgeklapte scheermes klemde, en zijn mondhoeken zich omhoog krulden tot een maniakale grijns.

---------------------------------------------

Mickey stak de straat over. De zon brandde hevig in zijn nek, en hij voelde zich ietwat duizelig. Hoeveel glazen bier had hij nu op? Vijf? Acht? Twaalf? Zeker weten deed hij het niet, echter was het enige waar hij op dit moment zeker van was het feit dat de combinatie alcohol en de brandende zon hem behoorlijk parten begon te spelen. Terwijl hij de straat over stak wreef hij met zijn hand langs zijn wang over een raspend baardje van een aantal dagen, de afgelopen dagen waren behoorlijk intensief geweest, leuk, maar vermoeiend, en hij verlangde naar een flink aantal uren slaap in zijn eigen bed, mits hij natuurlijk onopgemerkt het huis wist binnen te komen, want zin in gezeik van zijn geflipte huisgenoot had hij allerminst.
Nog een aantal meters, inmiddels was hij al aardig bedreven in de kunst van het zo snel en zo stil mogelijk naar binnen schieten om direct naar boven te stormen en zijn kamerdeur te openen om die binnen enkele seconden weer achter hem dicht in het slot te gooien, een slot wat hij een tijd terug gedwongen moest veranderen sinds hij erachter kwam dat die gestoorde lul af en toe in zijn afwezigheid door zijn spullen liep te neuzen.
"Doe nou eens gek....wordt eens wat losser,....maak eens wat lol!.." had hij tijdens één van hun laatste woordenwisselingen tegen hem gezegd, maar het mocht allemaal niet baten, de compulsieve geschifte idioot zat zo vol dwangneuroses en was zo gefixeerd dat hij zich al geruime tijd in zijn eigen wereldje begaf.

Inmiddels stak hij de voordeursleutel zo stilletjes mogelijk in het slot, en slaakte hij een kreet van verlichting toen hij merkte dat deze -"...nog zoiets dwangmatigs van die lul"- met een halve slag was dichtgedraaid, wat welhaast moest betekenen dat Michael niet thuis was.
Toch nam hij het zekere voor het onzekere, en liep hij op zijn tenen naar binnen nadat hij de voordeur zorgvuldig en bijna zonder geluid in het slot had laten vallen.
Met een enorme snelheid en souplesse schoot hij zonder daarbij ook maar al teveel geluid te maken de trap op en binnen enkele seconden stond hij in zijn eigen kamer en liet hij zich met een zucht op zijn bed neerploffen.

Slapen moest hij. Lang slapen. Uitrusten, en morgen is er weer een dag. Morgen. Morgen zou hij haar weer zien -ze hadden immers afgesproken- maar eerst moest hij uitrusten, vooral veel uitrusten.

Langzaam draaide hij zich op zijn rug, glimlachte hij voldaan en viel hij in slaap. Een diepe slaap.

---------------------------------------------

Seau! Ja nee, niet dat u denkt; "Wat de foek is dit nu?", maakt u zich geen zorgen, de reguliere uitzending gaat gewoon door, echter is het gebrekkige aanbod van verse en originele (en dan bedoel ik niet de stokoude meuk die dagelijks worden opgegraven) links, de zomerperiode waarin velen met hun luie reet op ibiza, lloret de mar of lesbos zitten, en iets met komkommers (heeft u ook zo'n hekel aan dat woord?) dusdanig slaapverwekkend dat het maar eens de hoogste tijd was voor een verhaaltje in meerdere delen, dus hoe bovenstaand incoherente geleuter zich verder gaat ontwikkelen zult u in de loop van de tijd alhier gaan lezen, mocht u hiernaar benieuwd zijn.

Oh wat? Niet benieuwd nee? Ah jah, iets met den eighen aarsch en die vingeren enzeau.


Verveling?, uitgebraakt door owenmeany
juli 26, 2004 06:27 pm
Op twijfel en een leeg krat bier na, is verveling je grootste vijand. Als gevolg van verveling gaan veel mensen de meest achterlijke dingen doen, en hoewel naar de dichtstbijzijnde kaasboer gaan en vragen om een pak 'swastikaas', of bij de lokale chinees vragen of hij nog wat van die 'leuke-mie' voor je wil bakken, natuurlijk nog wèl leuk is om te doen, zal over het algemeen verveling leiden tot urenlang doelloos naar het plafond staren, spelen met navelpluis, zomaar ergens op de vloer gaan liggen zonder een vin te verroeren, of kijken of je je spuugslierten tot op de grond kunt krijgen waarna je ze weer terug je mond in zuigt.

Uiteraard zijn bovenstaande activiteiten nog best wel okee om je verveling mee door te komen, echter zijn er ook van die lui die, wanneer ze zich de pestpleuris vervelen, allerlei ingewikkelde manieren bedenken om zich te vermaken, waarbij ze ofwel uiteindelijk in het ziekenhuis belanden, danwel een ander dusdanig irriteren dat ze bij diegenen het bloed onder de nagels vandaan halen wat wellicht als gevolg kan hebben dat deze naar de eerste de beste koekepan graaien om de verveler de hersens in te slaan.

En dan zijn er ook nog diegenen die als gevolg van verveling dingen gaan doen waarvan je je afvraagt wat ze daar in jezusnaam nou aan hebben en je het donkerbruine vermoeden krijgt dat ze enkele spreekwoordelijke kapotte speeltjes op zolder hebben.
Maar gelukkig zijn er dan ook nog die zich zo enorm hard het apelazerus vervelen dat ze gaan trainen, hard trainen, zodat ze uiteindelijk iets kunnen waar een ander nog best wel wat aan kan hebben.

Persoonlijk doet een krat bier wonderen bij verveling, maar dat is een ander verhaal.


RTFM!, uitgebraakt door C00l~Whip
juli 26, 2004 05:07 pm
Dagenlang zit je te kutten met dat Koreaanse vernuft waar je niet alleen mee kan bellen maar ook al je afspraken in kwijt kan, mee kan internetten, live p0rn mee kan bekijken, feauteaux mee kan maken in het pikdonker, je menstruatiecyclus mee kan bijhouden en een automatisch uitklappende en kalibredende spiegel bevat. Maar je snapt er geen hout van. Op de meest ongunstige momenten begint het ding te trillen en te piepen. Na een week besluit je terug te gaan naar de winkel om het apparaat dat je leven had moeten veranderen te ruilen voor een neukia uit het jaar nul die je tenminste begrijpt.

Ho! Stop! Is niet nodig. Zie je dat boekje wat bij je gadget wordt geleverd? Kijk daar eens in! Waarschijnlijk is het geschreven op het niveau zesdeklas basisschool, met plaatjes, cartoons en diagrammen zodat zelfs jij het kan begrijpen!

Kijk, is dat niet makkelijk? Was het voor alles maar zo makkelijk. Hadden we maar een gebruiksaanwijzing voor iedere vrouw; met een kwartiertje lezen kan je op die manier tenminste eens scoren (of weet je in ieder geval dat je geen kans maakt) en als je dan scoort kan je door middel van het handige diagram achterin meteen zien of ze aan het bloeien is of niet. Zo kan ik nog wel 1000 en één dingen bedenken waar ik een gebruiksaanwijzing voor wil hebben…

In Amerika, waar alles groter en beter is, zijn ze inmiddels in de getto begonnen om voor simpele levenskwesties gebruiksaanwijzingen te schrijven. Het is weliswaar nog maar een experiment, maar ze proberen duidelijk te maken aan de zwarte jeugd hoe ze nou eigenlijk met de politie moeten omgaan zonder daar zelf tot pulp te worden geschopt en geslagen.

Trouwens, als Chris Rock de gebruiksaanwijzing van zijn telefoonbedrijf had gelezen, had hij ook niet een nieuwsgierig mokkel als telefoniste gehad.


Ultieme machine, uitgebraakt door C00l~Whip
juli 26, 2004 03:50 pm
Hele dagen zit je op school te luisteren naar een ongestelde leraar die er zijn persoonlijke missie van heeft gemaakt om te zorgen dat hij over jouw rug revanche krijgt voor zijn jeugd waarin hij niet alleen op het schoolplein tot bloedens aan toe gepest werd, maar ook door zijn drie jaar jongere buurmeisje meerdere malen met een bezemsteel werd onteerd.

Na die lange dagen in muffe lokalen geluisterd te hebben naar alles dat niets wou presteren in de maatschappij komt een tijd van pure vrijheid, pure passie, vieze en vooral onhandige sex op het strand, feesten tot in de kleine uurtjes waarna straatvegers in een onbegrijpelijk accent je wakker proberen te schreeuwen, en natuurlijk cruisen. Want cruisen is het helemaal in de zomer van 2004. Daar zit je als een echte koele-joop naast je maat; wind in je haren, arm uit het raampje, de palmbomen schieten langs je heen, muziek blaast van de achterbank en de zon prikt door je Ray Ban heen. Alles is flex, alles is goed. Totdat je in flits die kop van die leraar ziet; rood aangelopen, schuim op zijn bek en een RPG op zijn schouders. Je hoort hem lachen en schreeuwt tegen je maat dat hij plankgas moet geven.

Als je ’s avonds thuis stoer je verhaal zit te vertellen begin je jezelf pas te realiseren hoe stom jullie bezig zijn geweest. Je zat daar als een ree op de A4, net op dat stuk waar het vijfbaans wordt, en had eigenlijk geen kant meer om uit te springen. Opeens dringt het tot je door dat je een bolide nodig hebt die dit soort dingen kan afweren, iets dat sneller optrekt dan al het andere op de weg, iets dat als het ware kan zweven en waar je de kracht in kan voelen. Je duikt de garage in en presteert het in een week je moeders boodschappenwagentje om te bouwen tot de ultieme cruisemachine. (meer van dit hier)

Dan gaat de schoolbel, je schrikt wakker, veegt de kwijl uit je mondhoeken en realiseert je dat het eerste uur van je mooie nieuwe schooljaar erop zit.


Als je wint...., uitgebraakt door owenmeany
juli 26, 2004 11:42 am
Al zolang als je het je kunt herinneren woon je in die prachtige woonwagen met grandioze oprijlaan, je hebt alles wat je hartje begeert; een prachtige opel kadett met fantastische roest-accenten, het zwart en goudkleurige interieur wat je altijd al had willen hebben, compleet met een schilderijtje van een huilend jongetje aan de wand, een mooie stenen zeemeermin met glazen plaat erop als salontafel, kroonluchters aan het plafond waar menig lid van het koningshuis nog jaloers op zou zijn, een prachtige kast vol troop, cavello, black & white, en aussie trenispakken, een mooie set tuinstoelen, en twee wolken van koters genaamd cor en arie die de ganse dag samen met elkaar buiten spelen en met hun rotjes en vuurpijlen alle loslopende huisdieren uit de buurt voorzien van een ruimer aarsgat.

Ook je frau is trots op alles wat je hebt bereikt in de plantsoenendienst, en je houdt haar tevreden door zo nu en dan een prachtige -van de vrachtwagen afgevallen weliswaar- koningsketting mee te nemen, iedere keer wanneer ze weer een maatje groter groeit een tijgerprint pakje op maat te kopen, of af en toe een set gouden oorbellen mee te nemen die vanaf haar oren tot de grond komen.

En toch ben je niet tevreden, je mist iets, al jaren heb je het gevoel dat er iets ontbreekt aan je leven, en voelt het rondlopen met het idee dat er nog steeds iets is wat je nog niet hebt bereikt aan alsof je constant moet poepen.
Hoewel sport nooit je beste kant is geweest begin je je steeds meer te beseffen dat het een ware sportprestatie is wat je tekortkomt, echter heb je je hele leven zoveel mogelijk zittend gedaan, dus hardlopen, verspringen, voetballen of basketballen zullen nooit je ding worden, tenzij je ernaar zit te kijken met een halve liter schultenbrau in je hand.

Gelukkig wijst je kreupele buurman, wiens benen moesten worden afgezet na dat ongelukkige ongeval met die traktor, je op een sport die je wèl zittend kunt doen, en enthousiast schrijf je je in voor een wedstrijd, training heb je niet nodig -je bent immers een tank van een vent, dus hoe moelijk kan het zijn?- en op de dag van het concours vloeit er op voorhand al een gevoel van euforie over je heen, en weet je zeker dat je als glansrijke winnaar over de streep komt zodat je aan je lijstje van alles wat je hebt bereikt ook deze sportprestatie bij kunt voegen.

Helaas gaat de beker aan je neus voorbij, een diskwalificatie krijg je als een emmer met koud water over je donder, en verbijsterd vraag je je af waar je tekort bent geschoten, je bent immers een gezonde sterke vent, en je ging toch ècht snoeihard op de eindstreep af?


Uche uche...rochel rochel..., uitgebraakt door owenmeany
juli 26, 2004 10:37 am
Seau! Diegenen die dit lezen en niet dusdanig de held hebben uitgehangen het afgelopen weekeinde dat ze in plaats van het bewustzijn te hebben herwonnen in de vertrouwde slaapkamer, maar de lamme ogen openden in een klein celletje zonder ramen, daar zal het inmiddels wel bij doorgedrongen zijn dat het weekeinde er helaas weer opzit, het onderuitgezakt op de bank hangen met een pizzapunt op schoot weer plaats moet maken voor een week lang wegdommelen achter een bureau, het aanhoren van incoherent geneuzel van collegae, de meest ranzige koffie, en waanbeelden waarbij men met zwaar gereedschap de inzittenden -alsmede het interieur- van het gehele kantoorpand te lijf gaat tot er weinig meer over is dan ruw materiaal, vage overblijfselen van wat ooit complete beenderstructuren waren, en een slijmerige brei die overeenkomsten vertoont met een tegen een muur gekwakte pizza.

Hou je maar goed vast aan je panty, want het gaat alleen maar erger worden vandaag, die ogen blijven dichtgeplakt, de maag blijft heftig protesteren na en tijdens het drinken van dat gruwelijke stroperige goedje uit dat douwe egberts apparaat, dat geruis in de oren zal aanhouden, dus doe vooral niet je best om mensen om je heen te verstaan -zij lullen echter toch enkel onzin-, de handen zullen blijven trillen waardoor het aantal voorwerpen wat uit de klauwen op de grond aan stukken zal flikkeren niet meer op twee -trillende- handen te tellen zal zijn, die dwerg met die voorhamer zal in je harses op dat aambeeld blijven hengsten, en ook de spraakfuncties zullen vandaag blijven weigeren waardoor er bij iedere normale zin die je vandaag uit probeert te brengen er echter een zacht murmelend; "bbllllweeheeeeppfffhhh" te horen zal zijn.

Gelukkig kan er de eerste paar uur nog net gedaan worden alsof men hard aan het werk is, terwijl men doelloos naar een scherm zit te turen alwaar copulerende bavianen, een vent in een jurk, of dansende aapjes te zien zal zijn.
Maar voordat het zover is gaan we natuurlijk eerst weer met plaatjes aan de slag, ik weet net zo goed als jullie dat vrijwel iedereen er vandaag nogal beroerd bij zit, en hoe kun je dat nu beter uitdrukken dan door een plaatje in het reageursel te janken welke precies laat zien hoe belabberd je erbijhangt.

Zwielk die prentjes dus in het reactieding, denk erom dat deze niet breder mogen zijn dan 500 pixels (voordat ik de deur uit moet om her en der interieuren te verbouwen) en mochten deze toch breder zijn en je mist vandaag de hersenfuncties om met feauteaubewerkingsprogrammatuur om te gaan, maak d'r dan een link van.

Enfin, dan ga ik mij nu vol laten lopen met koffie totdat de 'U' weer in het uur is, wat betekent dat er weer een biertje opengetrokken mag worden.







Worstcasescenario.org -2003/2004-