Troep::..
 


Drop it like it's hot!, uitgebraakt door owenmeany
januari 14, 2005 06:23 pm


Der untergang, uitgebraakt door owenmeany
januari 14, 2005 04:46 pm
Seau! Alles is in opperste staat van paraatheid hier in huize WCS, de latexpakken hangen klaar, de VR helmen zijn opgepoetst, TPG post heeft laten weten vanmiddag nog die reserve-levers te komen bezorgen, alle danspasjes zijn nog op de valreep geoefend, en lopen nu eindelijk synchroon, ondergetekende heeft op het laatste nippertje de rest van de broeders, om te voorkomen dat ze toch nog her en der naar alle windrichtingen uitzwalken, en vergeten waar ze zijn en naar toe moeten, voorzien van een zendertje zodat ik makkelijk kan monitoren waar iedereen is, wat het gemakkelijker maakt om iedereen morgen op tijd te mobiliseren, de rozenblaadjes-strooiers hebben zich inmiddels ook al bij mij gemeld, en zullen morgen zorgen dat ze ten alle tijde circa één meter voor ons uit lopen, frits wester zal morgen live verslag gaan geven op vrijwel alle nederlandse televisiezenders, en helaas moet ik echter wel melden dat na een korte emailwisseling Tiffany Teen morgen niet aanwezig kan zijn in verband met een bezoek aan haar grootouders, wat jammer is, aangezien ik haar morgen in het bijzijn van frits wester, de WCS broeders, jeroen patijnhouwers, en misschien humberto tan, ten huwelijk wilde vragen.

Enfin, we gaan morgen weer flink zuipen, ondergetekende zal zich richting stairmaster to heaven in Utreg slepen om daar omstreeks half drie voor een officiële aftrap te zorgen, mijn tepels steken door mijn t-shirt heen van opwinding, en bij de rest van het WCS geboefte is het enthousiasme ook al duidelijk te merken aangezien er, terwijl ik dit zit te typen, er twee halfnaakt achter elkaar aan rennen met van t-shirts gevouwen ninja maskers op, er een paar fiets-tikkertje aan het doen zijn op de eerste verdieping (ja, ik weet het ook niet hoor), er eentje met een glimlach op zijn gezichtje een dutje ligt te doen, en ik zojuist het citaat van het jaar heb gehoord; 'kan iemand me helpen met die anaalballen?'.

Prachtig. Mocht u morgen the band of brothers willen ontmoeten, steek dan een roos in uw knoopsgat, zet een van een oude krant gevouwen hoed op, teken met merkstift een grote hangsnor op uw smoel, en neem een tennisracket mee,dan bent u er in ieder geval zeker van dat wij u zullen herkennen.
Ik heb inmiddels tepels als brommerhandvaten, en in afwachting van de feestvreugde van morgen ga ik eerst vanavond nog oefenen met een paar biertjes.

Ondergetekende wenst u alvast een goed weekeind, heile salassie, koop nooit iets in de duinen, en doe geen dingen die je je de dag erna nog kunt herinneren, en wellicht tot morgen.


Spelletje!, uitgebraakt door owenmeany
januari 12, 2005 01:39 pm
Het blijft verassingen regenen hier in huize WCS, want toen broeder Sven gniffelend de deur binnen kwam wandelen met een mysterieus klein wit doosje onder zijn arm, een camera op zijn schouder, en een rottweiler aan een lijntje, staakte iedereen heel even zijn bezigheden -ondergetekende had zijn mond nog vol met een flinke slok bier- om geheel met stomheid geslagen ons af te vragen waarom onze broeder bij zich had wat hij bij zich had, en ik denk dat ik zowel voor mijzelf als voor de rest kan spreken wanneer ik zeg dat er bij iedereen wel een griebel over z'n grabbel liep, en alle nekharen heel eventjes overeind gingen staan. Hier in huize WCS gaan wij namelijk altijd in eerste instantie uit van het ergste.

Natuurlijk zaten we vol met vragen, en het is gek hoe in sommige gevallen mensen op exact hetzelfde moment precies dezelfde gedachte hebben, want terwijl we elkaar schouderophalend aankeken kon ik zien dat iedereen bang was dat broeder Sven een verlaten loods had gehuurd en nog in afwachting was van een aantal belgische en afrikaanse dames die door TPG post zouden worden afgeleverd, die een leuk bijbaantje waren beloofd maar uiteindelijk twee grote poten van een rottweiler op allebei de schouders zouden gaan voelen.

Gelukkig bleek dat allemaal niet aan de orde te zijn toen broeder Sven, na zo'n twintig minuten te hebben staan ginnegappen in de deuringang, eindelijk met zijn verklaring kwam.
Broeder Sven had namelijk een leuk spelletje bedacht voor de aankomende mieting, en voor u gaat denken dat wij eerder aanwezig zullen zijn en een touwtje met plakjes ontbijtkoek gaan spannen, een zakloop of aardappelpoep parcours uit gaan zetten, of met zwaarden, stomme helmpies en maliënkolders achterlijke 'magische' kaartjes gaan uitwisselen, nee, dat zijn niet het soort spelletjes die wij in gedachten hebben.

Na de uitleg van broeder Sven waren we het er allemaal unaniem over eens -buiten broeder Nemo dan, die deed op dat moment een klein dutje- dit leuke spelletje moesten we gaan realiseren! Plezier gegarandeerd, en uiteraard zitten wij allen in de jury en doen wij niet zelf mee.
U vraagt zich nu ook vast af wat er allemaal staat te gebeuren, welnu, kijkt u mee?


Go Team!, uitgebraakt door C00l~Whip
januari 12, 2005 12:28 pm
Zonder direct onze trouw vast te leggen op prehistorisch papier en met een mooie grote krul geschreven en met bloed ondertekend heerst er de laatste paar dagen toch een gevoel van teamspirit in Casa WCS. Het is een mengeling van het gevoel dat je krijgt bij het kijken van de derde aflevering van Band of Brothers en het als apen tegen elkaar opspringen wat je zit bij American Football (al moest ik gister Sven een reprimande geven omdat hij net iets te graag zonder enige aanleiding een klap op mijn reet wil geven gevolgd met de inspirerende woorden "go for it!", dat doet hij maar lekker met zijn eigen kleine butt-buddy Nemo maar niet bij mij).

Waren we vroeger nog te lui om een biertje voor elkaar te pakken, tegenwoordig wordt er zelfs boodschappen voor elkaar gedaan. Het toppunt van team spirit was toch wel gisteren te zien toen broeder Owen na zijn dagelijkse bowlinguurtje zijn bal kwijtraakte en Roow deze wel even zou terugbrengen… Zie hier het resultaat.

P.S.
Bezoekuur is van 10 tot 11 en van 19 tot 20 uur. Bloemen en aspirine zijn altijd welkom.


De Villa, uitgebraakt door owenmeany
januari 11, 2005 02:46 pm
We blijven voorlopig deze week nog eventjes bij het reilen en zeilen in casa WCS, omdat de hilarische taferelen hier nog immer hoogtij vieren. Zie het als een soort van reality soap, maar dan zonder tokkies, uitgerangeerde vadsige zangers of de strontstokken van di-rect.

Toen ondergetekende vanochtend tussen de flessen bier op de grond wakker werd, verwachtte ik eigenlijk het gebruikelijke 'Ren & Stimpy' tafereel te zien, waar broeder C00l~Whip als een tandenknarsende Ren met zijn krant zich het schompus zit te irriteren aan de overige Stimpy's in het huis die her en der verspreid doelloos met onderbroeken op hun hoofd door het huis heen scharrelen en alle electrische apparaten tegelijkertijd aanzetten omdat dat zo mooi harmonisch klinkt met elkaar, zomaar in hoekjes van het huis op de grond met hun voeten, navelpluis, broekzakken of bovenlip zitten te spelen terwijl ze daar extra luidruchtig bij neuriën, of de rest van de inwoners probeert te imponeren met spuugslierten die ze tot op de grond kunnen laten zakken om daarna weer op te slurpen.

Niets was minder waar. Er heerstte -buiten het gerinkel van de omvallende flesjes, en het feit dat ondergetekende altijd schreeuwend wakker wordt- een akelige stilte door het huis, althans, nadat mijn zintuigen waren opgestart was er in de verste verte een soort van gezoem te horen. Na alvast de schaar uit het vriesvak te hebben gehaald -met het oog op de veiligheid is het verstandig scherpe voorwerpen alhier buiten bereik van sommige inwoners te bewaren- in de veronderstelling dat ik vast wéér een aantal broeders die met duct tape in de één of andere kama sutra houding aan elkaar vastzitten los moest knippen, liep ik de trap op, echter geen schaapachtig, schouderophalende, ginnegappende broeders die smeken om bevrijd te worden van dat kleverige tape en die balzak, kont of knieholte in hun gezicht.

Na jarenlange intensieve ninja-training wist ondergetekende, inmiddels behoorlijk op zijn hoede, want zo stil is het immers nooit, geruisloos de trap op te sluipen op weg naar de plek waar dat mysterieuze, en ondertussen aanzwellende, gezoem vandaan kwam.
Om een lang verhaal niet nog langer te maken en ook niet verder te associëren met het getal acht, was het uiteindelijk de kamer van broeder Nemo waar ondergetekende de rest van het gezelschap aantrof, en waar het meest krankzinnige, bizarre, afgrijselijke en wanstaltige schouwspel wat ooit door een mensenoog moet zijn vastgelegd, zich aan mij openbaarde.

Weet u nog dat ik vertelde dat wij allemaal het vermoeden hadden dat broeder Nemo iets in zijn kamertje aan het bekokstoven was? Welnu, dat vermoeden was geheel op z'n plaats, en openbaarde zich vanochtend op manieren die ik niet kan, en wil beschrijven, aangezien de jarenlange therapie die vanaf nu gaan volgen mij ongetwijfeld niet kunnen helpen dit geestelijke litteken te verwijderen.

Broeder Nemo heeft een monster gecreëerd, en ik heb het afgrijselijke, verwrongen, vreselijke, en ook perverse dingen zien doen met de broeders.

(Overigens was er gisteren wéér iemand over een paar kabels gestruikeld waardoor de gebruikelijke maandagpoast niet mogelijk was, mocht u inmiddels geestelijk in de knoop zijn geraakt en iets kwijt willen, dan kan dat alsnog)


Revelation, uitgebraakt door C00l~Whip
januari 10, 2005 12:01 am
Broeder Owen zat al dagen op de bank weg te rotten zich druk te maken over wat hij aan zou trekken voor de grote dag, broeder Attu die blij voor zich uitstaart in de hoop dat Roow nog wat ‘young ass booty’ voor hem meeneemt (zijn woorden) en de heren Nemo en Sven die al dagen verschillend wapentuig op elkaar uitproberen om er zeker van te zijn dat ze iedereen aankunnen volgende week. Het is leuk hoor hier in Casa WCS, maar soms gaat het een beetje vervelen. Dan moet je gewoon even weg, vitamine V noemen ze dat.

Dus ik charter een jet, sta in alle vroegte naast mijn bed en flikker over het levenloze lichaam van broeder Owen de trap af. Had het niet voor de gebroeders Sven en Nemo geweest die mijn val braken, had het weekend toch mooi verpest geweest. Deur dicht, auto in en uit, vliegtuig in, een paar uur later zat ik in de zon met een cocktail. Living the good life, noemen ze dat.

Na een paar lange strandwandelingen, romantische diners met vrouwen waar ik de voornaam niet eens van hoefde te onthouden om verschrikkelijk goede seks mee te hebben, massages door een Zweedse schone en lange sessies in het bubbelbad tot er niets meer te bubbelen viel, kreeg ik ineens een tintelend gevoel en schreeuwde het uit. Fuck it! Fuck them all! Let them fucking do it without me! Ik besloot daar, na twee flessen champagne en chocolate covered strawberries, dat het allemaal genoeg was. Ik ging niet meer terug. Ik bleef hier! Laat ze allemaal maar oprotten met dat gezuip, gerook en geneuk. Geen Worstcasescenario meer, geen e-mail, geen eindeloos gezever van lijfloggers, gewoon geen Internet en zelfs geen Casa WCS meer! Ik voelde me lichtvoetig en pleurde zo met mijn kanis op de rand van het bubbelbad en zelfs dat kon de pret niet drukken. Vrijheid noemen ze dat.

Ik bestelde roomservice, keek de hele avond re-runs van McGuyver en Airwolf en voelde me tevreden en voldaan. Ja, bijna verlost. Ik viel in slaap met een glimlach op mijn gezicht. Opluchting noemen ze dat.

Tot om twee voor vijf ‘s nachts mijn telefoon ging. Ik strompelde net te laat uit bed en met een bonkend hoofd probeerde ik het nummer van mijn voicemail te herinneren. Bij de eerste woorden schoot ik al vol. Al die goede voornemens de deur uit, mijn tranen liet ik vloeien. Er zaten broeders op me te wachten die voor me over kolen zouden kruipen, die als het moest me uit Afghanistan zouden komen halen, Rambo-style, met van die grote Russische helikopters enzo, dat was mijn thuis, mijn haven, mijn vuurtoren op een donkere zee. Broederschap noemen ze dat.

Maar meer nog dan al die egoïstische reden, kon ik aan de inspirerende woorden van broeder Owen horen dat ze vooral niet zonder mij konden…


Tmf, we komen eraan!, uitgebraakt door owenmeany
januari 9, 2005 03:51 pm
Op de laatste WCS vergadering was het grootste punt op de agenda wat we nu eigenlijk wilden gaan doen, een beetje slap lullen op een website is natuurlijk hartstikke leuk, en het houdt je redelijk van de straat, maar uiteindelijk waren we het er allemaal over eens dat we het beter en grootser wilden aanpakken.
Een eigen televisieserie waarin we met z'n allen in een zwart busje rondreden, schurken bestreden en van een wasknijper en een blind konijn een pantserwagen in elkaar knutselden leek aanvankelijk een goed idee, tot we erachter kwamen dat dat al eens een keer eerder was gedaan, en dat politiek correcte gedoe met een verplichte neger in een serie is ook allang achterhaald, onze eigen speelfilm maken liep uiteindelijk, aangezien ondergetekende zich op de eerste draaidag had verslapen, een aantal van de andere broeders lam in een kroeg hingen, en er een aantal sms'ten dat ze ergens wakker waren geworden maar niet wisten waar, en hoe ze naar huis moesten komen, ook op niets uit, en na een dag een paar lui gefilmd te hebben die met een hand in hun broek op de bank een beetje lafjes boeren zaten te laten terwijl ze discovery channel keken, bleek zo'n eigen reality-soap het ook niet helemaal te zijn.

En zo kwam er een stortvloed aan ideeën, eigen actiefiguurtjes, het grote WCS bordspel, of een eigen televisiezender met alleen maar afleveringen van de bob ross schildershow afgewisseld met zeldzame naakt home-video's van the golden girls, na overal grondig over nagedacht te hebben werd alles toch maar van tafel geveegd.
Onze eigen kroegketen beginnen klonk ook best leuk, maar wanneer die kroeg iedere dag gesloten is omdat je als eigenaars een privé feestje hebt, dan kun je ook net zo goed jezelf iedere ochtend een briefje van honderd geven en een biertje uit je kratje op het balkon pakken.

Een restaurant ging 'm ook niet worden, aangezien men toch liever een wat uitgebreidere menukaart wil zien, en het niet lang zou duren tot de pizzabezorgers argwaan zouden krijgen omdat ze herhaaldelijk met grote bezorgingen voor de achterdeur zouden staan, toen iemand het woord 'kinderboerderij' riep werd er enkel nog maar hardop gelachen, een eigen biermerk was het bijna geworden, echter zouden de flesjes de fabriek nooit verlaten, de concurrentie aangaan met sesamstraat moesten we ook maar niet doen, aangezien kinderen niet zitten te wachten op blote reten, neuquende aapjes, een dwerg en een walvis die sex hebben, en instructies om staafbommen te maken afgewisseld met hele snelle beelden van de goatseman, en een eigen kookprogramma bleek ook niets te zijn gezien het feit dat je snel klaar bent als je je laffe bakkie rijst van lonnie in de mag pleurt en dat een beetje rond ziet draaien onder het lampie.

En toen kwam iemand op het geniale idee om een liedje op te nemen, en aangezien we helemaal van deze tijd zijn, en supervet shizzle to the nizzle de bom, hoort daar natuurlijk een vet dikke videoclip bij. Zo gezegd zo gedaan dus, en het resultaat mag er wezen, we zijn er allemaal apetrots op, en het zal niet lang duren voor u ons op de buis zult zien op de rode lopers bij premières en bobo vip feestjes waar we aukje van ginneken bij d'r tieten grijpen en aan de bar tequila's staan te gieten en onze neuzen voldouwen samen met humberto tan.
Enfin, geniet u met volle teugen van onze eerste echte, zwaar herfstende videoclip.







Worstcasescenario.org -2003/2004-